با دلي بي تاب مي خوانم تو را
مثل شعري ناب مي خوانم تو را
در كنار جويباري از غرل
با سرود آب مي خوانم تو را
شب به قصد كوچه بيرون مي روي
در شب مهتاب مي خوانم تو را
خستگي را مي تكانم از تنت
با زبان خواب مي خوانم تو را
با لباني كه عطش بو سيده است
با صداي آب مي خوانم تو را
عكس خاموشم كه تا پايان عمر
با دلي بي تاب مي خوانم تو را

کدامین لحظه نایاب را اندیشه می کردیم ؟

و چگونه عبور روزها را تاب می آوردیم ؟

آری ، پیش از اینها مرده بودیم ...

 و  از  طولانی ترین فاصله ها می توان پل زد.

(( هانس نوون ))

بی تو، مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه دل داده به آواز شباهنگ